De dag zonder stroom op Curaçao

Terug naar blogs

Villatopzicht

Villatopzicht

4 november. 

De dag zonder stroom op Curaçao. Het lijkt een dag te worden als zovele andere. Eén van onze gasten begroet me met: goedemorgen op deze mooie zonnige dag. Milan, de jongste telg hier in huis, heeft vandaag z’n laatste toetsdag. Terwijl ik dit zit te schrijven gromt op de achtergrond het aggregaat van de buurman.. Vanmorgen om 10.00 uur viel de stroom uit. Nou gebeurt dat wel vaker op curaçao, maar het is inmiddels 4 uur in de middag en we zitten dus nog steeds zonder, en niet alleen wij; het hele eiland zit zonder stroom, ai nò. Er schijnt op de isla (olieraffinaderij) een brand te zijn geweest en die heeft kortsluiting  veroorzaakt in een belangrijk verdeelstation.

De dag zonder stroom op Curaçao.

Wifi.

Ik weet dat de raffinaderij stroom opwekt en deels daarvan voor gebruik op het eiland is, maar dat daardoor het hele eiland zonder kan komen te zitten is nieuw voor ons. Toen we hier pas op het eiland waren hebben we al eens 13 uur zonder stroom gezeten door een staking. We zullen zien hoelang het dit keer gaat duren. We overleven het wel. Alhoewel Yannick natuurlijk wel snel van z’n kamer afkwam, want ja, zonder wifi geen leven. Voor ons eigenlijk wel weer leuk, want hij kwam bij ons zitten z’n bakkie koffie drinken. Daarna vroeg hij om een spel te spelen, dat heeft Barbara met 2 handen aangegrepen, want dit was de gelegenheid natuurlijk.  Er komt een sms binnen dat we een aanvraag via Micazu hebben, ai nò. We willen altijd snel reageren en hoe moet dat als je geen internet hebt?  We besluiten naar de Mc Donalds te rijden in de hoop dat ze een aggregaat hebben en stroom hebben en internet. Onderweg pikte Barbara’s smartphone al even signaal op bij de Burger King maar het was te laat om af te slaan. Omdat de stoplichten niet werkten was het al moeizaam om bij de Mac te komen. Eenmaal daar bleek dat ik had mis gegokt: geen stroom, de automatische deuren gingen niet open. Dus dan maar naar de Burger King. Het internet daar blijkt van een ‘Mac Donalds kwaliteit’ te zijn. We besluiten maar data te kopen (dat kan hier voor bijvoorbeeld 1 dag) op Barbara’s mobiel. Dat hadden we thuis ook kunnen doen ja, tja soms maak je verkeerde keuzes.

Weer thuis.

Als we weer thuis komen zien we dat er nog was in de machine zit. Oh ja die is er halverwege het programma ook mee gestopt natuurlijk. Nou die was zal er niet fris uitkomen, de deur is namelijk niet open te krijgen zonder stroom. Ook de broodbakmachine is halverwege z’n programma gestopt, dat wordt vanavond dus brood uit de diepvries eten. Gelukkig hebben we altijd een brood van de bakker op reserve liggen.

‘s Middags,

na het eten, gelukkig koken we op gas, ga ik Milan van school halen. Hij geeft aan dat Spaans niet zo goed ging,  maar wat wil je; geen airco en geen zuchtje wind door de klas. Hij vraagt of hij naar Mambobeach mag. Veel vrienden van hem uit de klas hadden dit voorgesteld. We kunnen het ons voorstellen na zo’n warme dag op school dus we stemmen in. Voor ons gelijk een reden om daar ff een frozen cappuccino te gaan drinken, je bent toch een beetje uit je doen zo’n dag. Demi sms’t waar we zijn. We zijn net op de terugweg en Barbara sms’t terug, doe de poort maar vast open, we komen er zo aan. Tja, ook die werkt niet vandaag. Het batterij teken op de laptop geeft aan dat de peut er bijna uit is, dus hoe dit afloopt vertel ik je later..

‘s Avonds,

..Na het eten geeft Milan aan dat hij zich verveelt. Tot vervelens toe herhaalt hij dat. Nou, ga zwemmen! Nee, daar heb ik geen zin in. De schemer valt in en langzamerhand wordt duidelijk waar de rijksten van Cas Grandi en Jan Thiel wonen; daar brandt verlichting op stroom van eigen aggregaten. Wij gaan naar een expositie van schilderijen. Die gaan binnenkort geveild worden en de opbrengst gaat naar de stichting help de schoolkinderen van Curaçao. Deze stichting is opgericht door Sam samen met een vriendin van haar. Sam is ondertussen ook een vriendin van ons en ze verdiend een hart onder riem; ze zet zich ontzettend hard in voor haar medemens. Helaas zal de stroomuitval ervoor zorgen dat de opkomst minder hoog zal zijn dan gehoopt. Als we weer thuis zijn duurt het niet lang of onze gasten komen ook terug. Na een bezoek aan de Ostrichfarm en een middagje relaxen bij het zwembad van een hotel hadden ze naar de bioscoop gewild, maar de film draaide niet. We helpen ze binnen door de poort handbediend te openen en geven ze een ‘olielampje’ met ledverlichting mee om zich een weg ‘in huis’ te kunnen banen. We sukkelen in slaap, Milan onder z’n fleecedeken op de bank en wij in onze stoelen. Rond half elf worden we bruut gewekt door volle verlichting in en om het huis en aggregaten die hun slaapverwekkende gebrom staken; de stroom is terug! Yes! We zetten ons halfklare brood in de oven om af te bakken. De wasmachine pakt zijn programma weer op en ik zet de pennen weer in de scharnieren van onze electrische poortopeners. We kunnen naar bed!

Ai nò!

Slechts een uurtje later worden we weer wakker, rond kwart voor twaalf houd de fan er mee op en starten de noodaggregaten van de buren weer op. Ai nò. Ik ga eruit om de stekkers er maar weer uit te halen. Dat doen we altijd voor de zekerheid, omdat tijdens het opstarten pieken in de stroom kunnen zitten die de apparatuur kunnen beschadigen of zelfs executeren. Ik zie dat Yannick nog niet terug is van z’n werk bij Zest mediterranean restaurant en haal de automatische poortopeners maar weer los. Gelukkig komt Yannick er net aan en ik laat hem binnen. We gaan maar weer naar bed. Na anderhalf uur is de stroom dan toch weer terug, Barbara ontfermt zich over de stekkers zodat ik kan blijven liggen. Morgenochtend ben ik weer als eerste aan de beurt, want ik breng Milan altijd naar school. Als de wekker op mijn telefoon veel te vroeg afgaat, slide ik met een slaperig hoofd het wekker teken de verkeerde kant op, niet op snoozen maar uit. Gelukkig  komt Demi om kwart voor zes vragen of Milan niet naar school moet. Snel spring ik uit mijn bed want ja, natuurlijk moet Milan wel naar school. We hebben nog tijd genoeg om ons klaar te maken en net als ik buiten ben om de pennen weer in de scharnieren van de poortopeners te slaan komt Milan bij mij dat er een mail is van school. Ze hebben bericht gehad van de overheid dat de stroomvoorziening vandaag niet gegarandeerd kan worden en er niet ingestaan kan worden voor de veiligheid van de kinderen. De school neemt het advies over om gesloten te blijven vandaag. Hmm, had ik toch uit kunnen slapen!

Dankbaar!

Vooralsnog hebben we nog steeds stroom en langzaam komt het besef hoe afhankelijk we eigenlijk zijn geworden van stroom! Het leert ons ook vooral hoe dankbaar we mogen zijn met elke dag dat we wel stroom hebben!  Het is zo vanzelfsprekend geworden dat we daar eigenlijk nooit meer bij stil staan. Ook gaat onze dank uit naar al die mensen van Aqualectra die gisteren en de hele nacht keihard doorgewerkt hebben om de stroomvoorziening weer te herstellen! Zouden zij ook niet liever bij hun gezinnetje thuis hebben gezeten? Chapeau voor deze mensen!